ندای زاگرس – مادر؛ واژه‌ای ارزشمند و نقشی آسمانی که با تمام عظمتش در زندگی ما جاری است. همه ما با این موجود بهشتی آشنا هستیم؛ از زمانی که در رحم مادر بودیم و نگاهبان مهربان او بودیم تا زمانی که در آغوش پرمهرش رشد کردیم. همه خنده‌ها و گریه‌های کودکی‌مان را در کنار او سپری کرده‌ایم و در پناهش بزرگ شده‌ایم.

ندای زاگرس – من زن هستم؛ نماد زیبایی، نجابت، لطافت، بخشش و مهر، تجلی تمام صفات نیکوی خداوند در روح زنان، گویا پروردگار جهان، گوشه‌ای از عظمت و زیبایی هستی خود را در وجود زن عیان ساخته و قطره‌ای از کمال بی‌پایان را در خلقت او نمایان کرده است.

ندای زاگرس – باران چه نام زیبایی‌ست! نامی که تنها یک واژه نیست؛ آوازی‌ست از جنس روشنایی. کافی‌ست آن را بر زبان بیاوریم تا طراوتی مرموز در هوا پراکنده شود؛ گویی در همان لحظه روح زمین تازه می‌شود و انسان بی‌اختیار نفسی عمیق‌تر می‌کشد. باران از آغاز آفرینش تا امروز همیشه نمادی از زندگی بوده است؛ موهبتی که تاریخِ زمین و نه فقط تاریخ انسان‌ها، با آن معنا یافته است.

ندای زاگرس – برای ما که از نسل جنگ نیستیم و سال‌های دفاع مقدس را تنها از پس روایت‌ها می‌شناسیم، جنگ همیشه واژه‌ای دور، مبهم و ناشناخته بوده است. مفهومی که تصویرش را نه در واقعیت بلکه در لابه‌لای کتاب‌ها، مستندها، فیلم‌ها و خاطرات پدران و مادرانمان دیده‌ایم آنچه از آن می‌دانستیم، فقط شنیده‌ها بود؛ تکه‌هایی از حقیقت که در ذهنمان نقش می‌بست اما هرگز با جانمان لمسش نکرده بودیم.

ندای زاگرس – سال‌ها از روزگاری که نام «دانشجو» کنار اسم ما می‌نشست گذشته است، روزهایی که برای رسیدن به دانشگاه، باید از سد بلند کنکور عبور می‌کردیم؛ مرحله‌ای که برای بسیاری از ما نخستین چالش بزرگ زندگی بود و پشت سر گذاشتنش همان‌قدر که سرنوشت‌ساز بود، دشوار هم بود.

ندای زاگرس – یکی از چیزهایی که همیشه افکارم را مغشوش می کند و ساعت ها خیالات مرا با خود راهی کرده و پرواز می دهد، مفهوم انسان بودن است. واژه ای که این روزها همه از آن دم می زنیم و همه به جست و جوی آن می پردازیم.

ندای زاگرس – پدیده ی خشکسالی، اتفاقی ست که سال های تقریبا زیادی است که مهمان کشور ماست، جریانی که طبیعت برای ما رقم زده، البته که دخالت های انسانی و تدابیری که انسان ها برای راحت کردن زندگی خود. به کار می برند، در ایجاد این امور که گاهی غیر طبیعی هستند، بی تاثیر نیست، با این وجود همه می دانیم که این پدیده از گذشته های بسیار دور، گاهی برای سالیان طولانی. بر روی بخش هایی از این کره ی پهناور سایه می افکند و انسان را از ان گریزی نیست.

ندای زاگرس – یکی از فضاهایی که در شهر ها برای آرامش مردم توسط دولت ها ساخته می شود، بوستان ها و پارک هاست، مکان هایی سرسبز و پر از درخت که فرصتی برای خانواده ها فراهم می آورد تا ساعاتی از اوقات فراغت خود را همراه خانواده، در این فضای دل نشین به سر ببرند و با توجه به مسافت کوتاهی که نسبت به تفرجگاههای خارج از شهر دارند ،با استقبال عمومی مواجه می شوند و می توان فارغ از دغدغه های زندگی، روح و روان خود را در سایه ی درختان و خنکای آنها، بخصوص در عصر روزهای بلند تابستان،تازه ساخت.

ندای زاگرس – چه روزهای سخت و عجیبی را پشت سر گذاشتیم؛ صبح جمعه‌ای که با خبر وحشتناک حمله به میهن‌مان از سوی غاصبان جهانی از خواب پریدیم، در بهت و ناباوری، بغض در گلویمان نشست و نفس‌هایمان سنگین شد.

ندای زاگرس – ایلام، سرزمین محرومان و شهیدان، در آستانه‌ی سفری تاریخی است؛ سفری که می‌تواند بارقه‌های امید را در دل مردمی صبور و غیور روشن کند، مردمانی که پس از سال‌ها رنج و مقاومت، چشم‌انتظار عمل و تحقق وعده‌ها هستند، نه صرفاً شنیدن سخن.