تهران – وجود گرد و غبار در شهرها همیشه آزاردهنده است و در برخی موارد تبعات خطرناکی نیز دارد. اما برای رهایی از عواقب آن چه کارهایی میتوان انجام داد؟
تهران – در مراسمهای عزاداری بچهها ناگزیر با روایاتی از غم و اندوه عاشورا روبرو میشوند. اما چطور میتوان این واقعه را برایشان تعریف کرد، بیآنکه در ذهنشان تصویری ترسناک بسازیم؟
تهران – ۶۰ سال پای سماور ایستادن، نه فقط برای چای ریختن، بلکه برای ریختن عشق و دلدادگی به حسین(ع). قصه مردی که با یک استکان چای، معجزهای را تجربه کرد و همچنان خدمت به دستگاه سیدالشهدا را زندگی میکند.
تهران – اهدای خون در ماه محرم، جلوهای است از عشق و ایثار که میتواند امیدی دوباره به زندگی بخشد. هر قطره خونی که در این ماه اهدا میشود، نمادی از فداکاری و از خودگذشتگی است که میتواند جان یک انسان را نجات دهد و لبخند را بر لبان خانوادهای بنشاند.
تهران – در دل بسیاری هنوز صدای آژیرها میپیچد و کابوس موشکها ادامه دارد. در این روزهای پساجنگ، هیأتها میتوانند بیش از همیشه نقشی آرامبخش داشته باشند؛ پناهگاهی برای دلهایی که هنوز ناآراماند.
تهران- جنگ ۱۲ روزه ایران و رژیم غاصب اسراییل شهدای بسیاری برای کشور بجا گذاشت که یکی از آنها شهید محسن نهضت شهریاری سرباز وظیفه در پادگان دیلمان شهرری است. این شهید در زمانی که پدر و مادرش در سفر حج بودند طی بمباران پادگان به شهادت رسیده است.
تهران – رژیم صهیونیستی میگوید «ما فقط اهداف نظامی را زدیم»؛ اما فهرست شهدا چیز دیگری میگوید. در میان جانباختگان، از مددکار اجتماعی تا دانشجوی عکاسی، از کودک مدرسهرو تا خواهر و برادرِ در خانه، همهچیز هست. قربانیان این حملات، انسانهای معمولی این سرزمین بودند؛ با رؤیاها، خانوادهها، صندلیهای خالی و قصههایی که ناتمام ماندند.
تهران- در روزهایی که ایران هنوز در حال ترمیم زخمهای جنگ ۱۲روزه است، محرم فرصتی تازه برای همدلی، حضور و مشارکت اجتماعی مردم فراهم کرده؛ مشارکتی از جنس سیاهی عزاداری و روشنی خدمت.
تهران – تهران، کربلای ایران – در دومین روز از محرم، پایتخت، میعادگاه ملتی داغدار اما مقاوم شد. خیابانها، دریایی از جمعیت، قلبها، آتشفشانی از خشم و ارادهها، پولادین. این فقط تشییع نبود، فریاد بود؛ فریاد «مرگ بر اسرائیل» که در گلو خفه نمیشود، بلکه به رودی خروشان بدل شده و کاخ ظلم را در هم خواهد کوبید!
تهران- در روزهایی که هنوز سایه تهدید از آسمان این سرزمین کنار نرفته، آرامش زنان ایرانی معنایی دیگر دارد. مادرانی که نوزاد در آغوش، با چادری سیاه و دلهایی سبز از امید، راهی مصلی میشوند؛ نه برای اعتراض، نه از سر ترس، بلکه برای عهدی عاشقانه با سرباز ششماهه کربلا.