تجدید بیعت با راه شهیدان؛ ۲۲ بهمنِ ایمان و همبستگی * سیدداود سجادی اسدآبادی

آنچه امسال بیش از هر چیز جلب توجه می‌کرد تنوع و گستردگی جمعیت بود، چهره‌هایی در میان راهپیمایان دیده می‌شد که شاید در سال‌های گذشته کمتر در چنین مراسمی حضور داشتند اما شرایط حساس امروز دل‌های بیشتری را به میدان کشانده بود.

کسانی که شاید پیش‌تر تماشاگر بودند این بار خود را جزئی از صحنه می‌دانستند؛ آمده بودند تا سهم خود را در اعلام همبستگی ملی ایفا کنند، خانواده‌ها حضوری پررنگ داشتند پدران و مادران دست در دست فرزندانشان، نسل‌های مختلف در کنار هم تصویری از تداوم و پیوستگی یک ملت را ترسیم می‌کردند.

این حضور خانوادگی تنها یک همراهی ساده نبود؛ پیامی بود روشن که آینده این سرزمین برای همه مهم است و تصمیم‌های امروز بر زندگی نسل‌های فردا اثر خواهد گذاشت.

فضای راهپیمایی آمیخته‌ای از شور، آگاهی و عزم بود، گفت‌وگوها، شعارها و نگاه‌ها نشان می‌داد که مردم با درک شرایط و حساسیت زمان پا به میدان گذاشته‌اند حضور اقشار مختلف از جوانان و دانشجویان گرفته تا کارگران، بازاریان، فرهنگیان و بازنشستگان گواه آن بود که مسئله محدود به یک قشر یا گروه خاص نیست؛ بلکه دغدغه‌ای ملی است.

اما اگر بخواهیم نگاهی عمیق‌تر داشته باشیم این حضور ریشه در تاریخی طولانی دارد، مردم ایران در طول تاریخ نشان داده‌اند که هرگاه پای عزت، استقلال و سرنوشت جمعی در میان باشد اختلاف‌ها رنگ می‌بازد و اتحاد جای آن را می‌گیرد، از فراز و فرودهای تاریخی گرفته تا عبور از بحران‌ها و فشارهای گوناگون این ملت همواره با تکیه بر همبستگی خود مسیر را ادامه داده است.

اتحاد مردم ایران امری مقطعی یا وابسته به شرایط خاص نیست بلکه بخشی از هویت تاریخی این سرزمین است شاید دیدگاه‌ها متفاوت باشد، شاید سلیقه‌ها و نگاه‌ها گوناگون باشد اما در بزنگاه‌های مهم یک «ما»ی بزرگ شکل می‌گیرد که فراتر از تفاوت‌هاست، همین روح جمعی است که بارها کشور را از گردنه‌های دشوار عبور داده است.

راهپیمایی ۲۲ بهمن ۱۴۰۴ را می‌توان تجلی همین «ما»ی بزرگ دانست؛ نماد ملتی که نشان داد در روزهای حساس کنار یکدیگر می‌ایستد این حضور گسترده پیام روشنی داشت؛ هیچ فشار بیرونی و هیچ اختلاف درونی نمی‌تواند پیوند عمیق مردم ایران را از هم بگسلد.

اتحاد ریشه در باورها و خاطره تاریخی مشترک این ملت دارد؛ ریشه‌ای که با طوفان‌ها سست نمی‌شود، امسال مردم آمده بودند؛ نه فقط برای گرامی‌داشت یک روز تاریخی بلکه برای تأکید بر این حقیقت که ایران با مردمش معنا می‌یابد و مردمش در لحظه‌های سرنوشت‌ساز دست در دست هم می‌ایستند.

و این همان پیامی است که از خیابان‌های مملو از جمعیت ایلام و ایران به گوش می‌رسید: ایران، هرگز تنها نیست؛ زیرا مردمش همیشه کنار هم‌اند.