ندای زاگرس – نام تو، تموز جان‌سوز تفتیده‌ترین بیابان‌ها را به بهار شکوفایی بدل می‌سازد.

ندای زاگرس – در روزگار آشفته‌ی امروز، در هیاهوی بی‌پایان خبرها و تصویرهایی که هر لحظه از گوشه و کنار جهان بر ما هجوم می‌آورند، گاهی خسته و دل‌گرفته به گذشته پناه می‌برم؛ به خاطره‌هایی نه‌چندان دور، اما از جنس روشنی، به روزگاری که آدم‌ها ساده‌تر بودند و دل‌ها بی‌واسطه‌تر به هم می‌رسید، روزگاری که هنوز «دریچه‌های شیشه‌ای» میان ما دیوار نکشیده بود؛ که برای دیدن هم باید چشم در چشم می‌شدیم و برای شنیدن هم باید دل می‌سپردیم.