ندای زاگرس – در قاموس شهرنشینی مدرن، خیابان‌ها، پیاده‌روها و بوستان‌ها متعلق به همگان است؛ اما برای جامعه چند میلیونی افراد دارای معلولیت در ایران، هندسه شهر نه مجالی برای تنفس، بلکه شبکه‌ای از بن‌بست‌ها، موانع بتنی و تحقیرهای ناخواسته است.

ندای زاگرس – تهران – در شهری که باید مأمن آسایش نسل‌های گذشته باشد، امروز هر قدم سالمندان بوی خطر می‌دهد. ترک‌های پیاده‌رو، عبور بی‌محابای موتورسیکلت‌ها و بی‌توجهی رانندگان به حق عبور روز عادی آنان را بدل به چالشی نفس‌گیر کرده است.