ندای زاگرس – عصر ۲۱ بهمن ۱۴۰۴ است.
هوا بوی انتظار می‌دهد، نمی‌دانم چرا ذهنم آرام نمی‌گیرد؛ افکارم مثل پرنده‌هایی بی‌قرار، از شاخه‌ای به شاخه دیگر می‌پرند. اخبار، تحلیل‌ها، حرف‌ها… همه در سرم می‌چرخند، لحظه‌ای از خودم فاصله می‌گیرم؛ می‌ایستم و به هیاهوی درونم نگاه می‌کنم.