ندای زاگرس – دوشنبه، پانزدهم تیرماه ۴۰۵؛ روزی که در ظاهر، ایران در ماتمی بی‌کران فرو رفته است، اما در باطن، شاهدِ پایانِ یک حماسه‌ی بی‌همتا هستیم، این لحظه‌ی تلخِ وداع تنها یک حادثه نیست؛ بلکه نقطهٔ پایانی است بر زنجیره‌ای از مشقت ها و تلاش‌ها که در طول سی‌وشش سال، با خون‌دل خوردن و پایمردی، گره خورده بود.

ندای زاگرس – تهران – صدای انفجار، زندگی‌شان را به قبل و بعد تقسیم کرد؛ اما با رسیدن محرم، صدای روضه برای بعضی از آنها به پناهی در میانه اندوه تبدیل شده است. روایت داغ‌دیدگان جنگ اخیر نشان می‌دهد چگونه اشک بر سیدالشهدا(ع) و یاد مصائب کربلا، مرهمی بر داغی می‌شود که هیچ‌گاه از یاد نمی‌رود.

ندای زاگرس – قم- نماینده فرهنگی کتائب سیدالشهدا عراق در جمهوری اسلامی ایران گفت: موکب کتائب سیدالشهدا هم‌زمان با دهه کرامت و در راستای همبستگی با مردم ایران، با استقرار در چایخانه صحن جوادالائمه(ع) حرم مطهر حضرت فاطمه معصومه(س)، طی دو روز با توزیع غذا و اقلام پذیرایی از زائران خدمت‌رسانی کرد.

تهران – ۶۰ سال پای سماور ایستادن، نه فقط برای چای ریختن، بلکه برای ریختن عشق و دلدادگی به حسین(ع). قصه مردی که با یک استکان چای، معجزه‌ای را تجربه کرد و همچنان خدمت به دستگاه سیدالشهدا را زندگی می‌کند.