تهران – سفره پهن شده، نان تازه، پنیر، سبزی، خرما و آش گرم در کنار چای هل‌دار، همان ترکیب ساده اما پر از عطر خاطره‌ای است که هر ساله در خانه پدری تکرار می‌شود. مادر مثل همیشه سینی‌های کوچک را آماده می‌کند، نوه‌ها را در آغوش می‌گیرد و پدر با لبخند گوشه سفره می‌نشیند، در حالی که نگاهش روی چهره تک‌تک عزیزانش می‌چرخد.

ندای زاگرس – در روزگاران کودکی، یادم می‌آید که به عروسی دعوت شدیم، عروسی یکی از اقوام مادرم که در روستایی دیگر برگزار می‌شد، محل جشن، دو آبادی دورتر از روستای ما بود و مادرم از چند روز پیش همه ما را به شوق رفتن به این جشن زیبا و باشکوه آماده ساخته بود، اولین چیزی که دل‌های ما را پر از هیجان می‌کرد، لباس‌های رنگارنگی بود که برای این مراسم بر تن می‌کردیم.

قدیما که خانه ها حیاط بزرگ داشتند، پدربزرگ ها و مادربزرگ ها در کنار فرزندان و نوه و نتیجه ها دور هم جمع می شدند و گل می گفتند و گل می شنیدند. آن روزها هیچکس دلتنگ تنهایی نبود. شب نشینی ها هم حال و هوای گرم و صمیمی خودش را داشت. وقتی همه در […]