ندای زاگرس – در روزگاران کودکی، یادم می‌آید که به عروسی دعوت شدیم، عروسی یکی از اقوام مادرم که در روستایی دیگر برگزار می‌شد، محل جشن، دو آبادی دورتر از روستای ما بود و مادرم از چند روز پیش همه ما را به شوق رفتن به این جشن زیبا و باشکوه آماده ساخته بود، اولین چیزی که دل‌های ما را پر از هیجان می‌کرد، لباس‌های رنگارنگی بود که برای این مراسم بر تن می‌کردیم.