ندای زاگرس – تهران- «مارون» در آتش سفارشی‌بودن، ضعف روایت و شخصیت‌پردازی تک‌بعدی سوخت. در نقطه مقابل، «دختر پری خانم» با تکیه بر جهان‌بینی شخصی کارگردان، جسارت در آمیختن ژانرها و واکاوی پرسش‌های هستی‌شناسانه، پر کشید و در میانه این دو، «زنده‌شور» با بلاتکلیفی میان دوگانه حکم و عاطفه درجا زد، در تقابلی بی‌فرجام مانده و نتوانست از لاک تناقض‌های نمایشی خود فراتر رود.