ندای زاگرس – تهران- خیلی‌ها وقتی اسم عکس یا فیلم می‌آید، ناخودآگاه معذب می‌شوند، بعضی‌ها از عکس‌های گروهی فرار می‌کنند، بعضی‌ها دوربین تماس ویدیویی را خاموش نگه می‌دارند و بعضی دیگر اصلا دوست ندارند تصویرشان جایی ثبت شود. این حس برای بسیاری از افراد فقط یک سلیقه شخصی نیست، بلکه ریشه در نگرانی از ظاهر، ترس از قضاوت دیگران، تجربه‌های بد قبلی و حتی عادت به دیدن خود در آینه دارد.

ندای زاگرس

تهران – سفره پهن شده، نان تازه، پنیر، سبزی، خرما و آش گرم در کنار چای هل‌دار، همان ترکیب ساده اما پر از عطر خاطره‌ای است که هر ساله در خانه پدری تکرار می‌شود. مادر مثل همیشه سینی‌های کوچک را آماده می‌کند، نوه‌ها را در آغوش می‌گیرد و پدر با لبخند گوشه سفره می‌نشیند، در حالی که نگاهش روی چهره تک‌تک عزیزانش می‌چرخد.

ندای زاگرس – در روزگاران کودکی، یادم می‌آید که به عروسی دعوت شدیم، عروسی یکی از اقوام مادرم که در روستایی دیگر برگزار می‌شد، محل جشن، دو آبادی دورتر از روستای ما بود و مادرم از چند روز پیش همه ما را به شوق رفتن به این جشن زیبا و باشکوه آماده ساخته بود، اولین چیزی که دل‌های ما را پر از هیجان می‌کرد، لباس‌های رنگارنگی بود که برای این مراسم بر تن می‌کردیم.