آیا مصوبه ۱۴ سکه مهریه توازن قدرت در خانواده را برهم میزند؟از باورهای غلط تا واقعیت علمی؛ آیا کاشت مو واقعا راه حل نهایی استگام بلند «وبصادر» به سمت ایستگاه نسبت کفایت سرمایه ۸ درصداسلامی: باید با رعایت چارچوبهای آژانس از طرح اتهام عدول از ضوابط جلوگیری کنیمافزایش صادرات مواد معدنی کمیاب چین پس از توافق «شی» و «ترامپ»پرسپولیس و شاید اسبابکشی اجباری!تهران تا پنجشنبه بارانی است؛ بارش برف در ارتفاعاتاصلاح بانکهای دولتی با ابزارهای قانونی شتاب میگیردندای زاگرس- در سرزمینی که آب نهتنها مایهی حیات، بلکه بخشی از فرهنگ، تاریخ و هویت جمعیمان است، امروز با بحرانی مواجهیم که آرام و بیصدا، اما بیرحمانه پیش میرود.
واقعیتی تلخ که در پس روزمرگیها پنهان مانده و آیندهی ما را تهدید میکند.
خشکسالی دیگر واژهای دور از ذهن نیست. سفرههای زیرزمینی تهی شدهاند، رودها به خاطره بدل گشتهاند، و باران، مهمانی نایاب شده است.
در بسیاری از مناطق کشور، آب نهتنها کم شده، بلکه به مسئلهای امنیتی، اقتصادی و اجتماعی تبدیل شده است.
کشاورزی در حال افول است، مهاجرتهای اجباری آغاز شدهاند، و تنشهای منطقهای بر سر منابع آبی، روزبهروز بیشتر میشود.
بحران آب فقط در بیآبی خلاصه نمیشود. آنچه نگرانکنندهتر است، بیتفاوتی عمومی، نبود برنامهریزی بلندمدت، و مصرفگرایی افسارگسیختهای است که همچنان ادامه دارد.
ما هنوز هم با شلنگهای باز، باغچهها را آب میدهیم، با ماشینهای پرمصرف دوش میگیریم، و در سیاستگذاریها، آب را منبعی بیپایان فرض میکنیم.
باید یکدیگر را به بازنگری در سبک زندگی، به مطالبهگری از نهادهای مسئول، و به آموزش نسلی که باید با کمآبی زندگی کند، نه با توهم وفور، دعوت کنیم.
اگر امروز نایستیم، فردا شاید دیگر چیزی برای ایستادن باقی نمانده باشد.
آب، هر روز، بیصدا و بیوقفه دارد آب می رود و ما، اگر نشنویم، اگر نبینیم، اگر ندانیم، خودمان را با دست خویش، به خشکسالی خواهیم سپرد.
دیدگاهتان را بنویسید